Dr nauk med. Włodzimierz W. Łuczyński, członek Komisji Medycznej Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego (absolwent Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi i Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, współtwórca Zakładu Medycyny Sportowej WAM i wieloletni kierownik Przychodni Sportowo-Lekarskiej i Ośrodka Odnowy Biologicznej):
Współczesna medycyna sportowa nie ma wyboru – musi korzystać z tego, co niesie natura, by do minimum zredukować stosowanie chemii w sporcie. Z dnia na dzień wydłuża się lista zabronionych środków dopingowych. Trzeba je skutecznie zastąpić – czymś, co nie szkodzi zdrowiu i nie grozi dyskwalifikacją. Konieczne stało się więc stosowanie preparatów ziołowych i suplementów diety.
Na rozwiązanie czeka także – co najmniej od czasów Igrzysk Olimpijskich w Melbourne w 1956 r. – problem obniżonej odporności zawodnika, znajdującego się u szczytu formy. Każdemu kibicowi znane są sytuacje, kiedy sportowiec osiągający znakomite, na światowym poziomie wyniki w ważnych zawodach przegrywa lub nawet w ogóle nie pojawia się na boisku, bieżni, macie czy ringu. Przyczyna zazwyczaj jest banalna: nieżyt górnych dróg oddechowych, zapalenie migdałków, gardło, lekka kontuzja... To są właśnie skutki obniżonej odporności.
Medycyna sportowa szuka zatem sposobów osiągnięcia maksymalnej odporności zawodnika w czasie odpowiadającym szczytowi jego formy. I jest coraz bliżej rozwiązania tego problemu, właśnie dzięki szerokiemu stosowaniu naturalnych metod regeneracji organizmu. Zaliczam do nich i recepty ks. Kneippa, i saunę fińską, trening autogenny Schultza i metodę Silvy, techniki koncentracji i relaksacji rodem z Bliskiego i Dalekiego Wschodu oraz – co szczególnie chcę podkreślić – umiejętne stosownie odpowiednio dobranych preparatów ziołowych.
Oczywiście żadna metoda nie może być monoterapią. Mam na myśli leczenie w ogóle, nie tylko działania, znajdujące się w sferze zainteresowań medycyny sportowej. Podwyższenie poziomu odporności ogólnej u chorego, przygotowywanego np. do poważnej operacji, powinno być traktowane jako wspólny, ważny cel zarówno pacjenta, jak i lekarza.
Obowiązkiem lekarza jest poznawać i stosować – możliwie szeroko i w jak najkrótszym czasie – wszelkie dostępne środki lecznicze. Dotyczy to także ziół andyjskich – nawet, jeśli ich podawanie łączy się z pokonywaniem barier niechęci lub niekompetencji.
Przed laty, poszukując materiałów do mojej pracy doktorskiej (nt. fotobiostymulacji laserowej – to też nieinwazyjna metoda, stosowana w medycynie sportowej), znalazłem – w zachodnich czasopismach naukowych – doniesienia o niezwykłych właściwościach roślin andyjskich. Sprawując wówczas opiekę nad kadrą kolarzy przełajowych, biegaczy długodystansowych i strzelców – byłem szczególnie wyczulony na wszelkie informacje o nowych sposobach pozytywnego oddziaływania na organizm zawodnika.
Zapamiętałem. Ale pełniejszą wiedzę o preparatach i ich działaniu uzyskałem dopiero po zapoznaniu się z publikacjami o vilcacorze, które ukazały się w Polsce.
Nie ukrywam, że preparaty andyjskie zacząłem stosować w br. u sportowców wysokiego wyczynu, a konkretnie – u zawodników sportów walki: taekwondo, karate tradycyjne. Osiągnięte przez nich sukcesy międzynarodowe (w tym mistrzostwo Europy) utwierdzają mnie w przekonaniu, że stosowanie leczniczych roślin z Amazonii (w połączeniu z innymi, naturalnymi metodami odnowy biologicznej), może prowadzić do rozwiązania problemu, jakim jest obniżenie odporności (zarówno komórkowej, jak i ogólnej) u sportowców wysokiego wyczynu. Nie jest też wykluczone, że wprowadzanie i upowszechnianie preparatów takich jak np. maca sprawi, że zniknie jedno z najbardziej zawstydzających zjawisk w historii sportu i medycyny – poszukiwanie i stosowanie zabójczych sterydów anabolicznych.
Roślinne zagłębie Amazonii uważam za olbrzymią, nie do końca jeszcze poznaną skarbnicę, z której medycyna – nie tylko sportowa – powinna czerpać pełnymi garściami.